Nazwa pstrąg tęczowy" obejmuje kilka gatunków pstrągów żyjących w Ameryce Północnej i odznaczających się między innymi tym, że przez środek ich ciała przebiega czerwona lub nawet purpurowa pręga, boki pokrywają ciemne plamy. Dorosłego, wyrośniętego pstrąga tęczowego bardzo łatwo jest odróżnić od pstrąga potokowego i źródlanego, dzięki owej czerwonej prędze na bokach ciała. Jego ciało jest bardziej krępe i pokryte gęsto licznymi czarnymi plamkami, które występują także na płetwie grzbietowej i ogonowej. Ubarwienie głowy samców staje się intensywniejsze w okresie tarła. Żyje zarówno w wodach stojących, jak płynących, często bywa hodowany w stawach w mieszanej obsadzie z karpiem. Tarło pstrąga tęczowego przypada na okres zejścia lodów (luty i marzec, a w północnych rejonach niekiedy i maj). Samica składa od 500 do 3 tyś. ziarn ikry, które po zapłodnieniu zagrzebuje w piasku lub żwirze. Przeciętnie pstrąg tęczowy osiąga długość 50 cm i masę 0,6 - l kg. W optymalnych warunkach może uzyskać imponujące rozmiary faz 90 cm i 6 - 7 kg). Pokarm pstrąga tęczowego stanowią skorupiaki, mięczaki, larwy owadów i owady dorosłe opadające na powierzchnię wody. Do Europy został przywieziony w minionym stuleciu z USA i stopniowo rozprzestrzenił się po całym jej obszarze. W Czechosłowacji występuje w wodach pstrągowych o specjalnym charakterze, np. w Dyi, górnej Wełtawie, Louczni, Metui, Upie, Hornadzie, Nitrze, Popradzie itd. Ze względu na swoją bojowość i piękny wygląd należy do ryb ulubionych przez wędkarzy. Po zacięciu potrafi wysoko wyskakiwać nad powierzchnię wody i twardo walczyć o życie. Można go łowić metodą spinningową na błystkę i martwą rybkę) i muchową (na sztuczne muchy).
Karp - nazwa tej ryby wywodzi się od greckiego słowa harpox, co oznacza - płód. Nie przypadkowo tak właśnie nazwano tę rybę. Jest ona bowiem niewiarygodnie płodna. Podczas tarła samice składają ogromne ilości ikry - od kilkuset tysięcy jajeczek do miliona. Dzięki swej płodności, szybkiemu wzrostowi i walorom smakowym ryba ta podbiła świat. Karp jest dziś najbardziej znaną rybą słodkowodną w Europie. Masowo hoduje się go także w Azji, Ameryce Północnej, a ostatnio nawet w Afryce.
Najbardziej podobny do swojego dzikiego praprzodka sazana jest karp pełnołuski. Ma on całe ciało pokryte łuskami i nie jest tak mocno wygrzbiecony, jak odmiany wyselekcjonowane w toku długotrwałej hodowli. Karp lustrzeć, czyli karp królewski - to już forma uzyskana w trakcie hodowli. Ma on małą głowę, bardzo wysoki grzbiet i niewielkie, nieregularnie rozłożone na ciele, wielkie łuski. Trzecią odmianą jest karp nagi - całkowicie pozbawiony łusek
Linów jest w polskich wodach dużo, mimo to niewielu, nawet doświadczonych wędkarzy, może się poszczycić sukcesami w ich łowieniu. Jest to ryba bardzo lękliwa, prowadząca specyficzny tryb życia. Złowienie jej na wędkę wymaga żelaznych nerwów i niebywałej cierpliwości. Niemal nigdy nie udaje się wyłowić lina bez wcześniejszych, kilkudniowych przygotowań. Lin ma ciało walcowate, pokryte drobniutkimi łuskami i grubą warstwą śluzu. Barwa zmienna, uzależniona od otoczenia, najczęściej jednak zielonkawobrązowa lub złocista. Przy pysku lin ma krótkie, charakterystyczne wąsiki. Zamieszkuje płytkie, wolno płynące lub stojące wody, gęsto porośnięte roślinnością, o grząskim, mulistym dnie. Żeruje w mule, skąd wybiera larwy owadów, robaki i mięczaki. Miejsca przebywania linów można dość łatwo poznać po pojawiających się na powierzchni wody pęcherzykach gazów, które ryby te uwalniają podczas rycia w mule. Lin rośnie wolno, osiąga w sprzyjających warunkach około 60 cm długości i 6 kg wagi. Najczęściej jednak spotyka się osobniki mniejsze, o długości 30-40 cm i wadze około l kg.
Sandacz - to bardzo atrakcyjna ryba dla wędkarzy. Nie tylko dlatego, że szlachetna i bardzo smaczna, ale również dlatego, że trudna do przechytrzenia - ostrożna i podejrzliwa. Jest to bardzo żarłoczny drapieżnik z rodziny okoniowatych. Żywi się wyłącznie małymi rybami, na które poluje przede wszystkim nocą. Żeruje tuż przy dnie w głębokich wodach o czystym, żwirowatym lub piaszczystym dnie. Wszędzie tam, gdzie dno jest zarośnięte roślinnością, z całą pewnością sandacza nie znajdziemy. Stosunkowo licznie występuje w dużych rzekach na odcinkach zwanych krainą leszcza. Można go także spotkać w jeziorach. Sandacz ma ciało wydłużone, z szarymi bokami poprzecznie pręgowanymi. Charakterystyczne dla tej ryby są dwje płetwy grzbietowe i duże zęby wystające w przedniej części pyska. Sandacz rośnie wolno. W ósmym roku życia osiąga 70 cm długości i 3 kg wagi. Najstarsze okazy dorastają do 15 kg wagi i l m długości.